Ducati Globetrotter 90th Anniversary – deel 1

Ducati Globetrotter 90th
Jess in Japan (1)

Dit verhaal van 2016 werd herwerkt om makkelijker te kunnen lezen, lees je liever het volledige artikel? Onderaan de pagina kan je de originele tekst terugvinden.

Een paar jaar geleden belandde ik in een Ducati-avontuur dat ik zelf totaal niét zag aankomen.
En geloof me: het start al meteen met chaos… en een rugzak.

---

2016
Ducati vierde onlangs zijn negentigste verjaardag, en dat mocht wel wat ruchtbaarheid krijgen, vonden zij. Het bloedrode Italiaanse merk heeft in de voorbije decennia wereldwijd nogal wat wapenfeiten op zijn naam staan.

En hoe kan je dat beter uitlichten dan door een Multistrada Enduro de wereld rond te sturen, om al die highlights te bundelen in één reisverhaal?

Afgelopen mei lanceerden ze een online oproep naar al wie zich geroepen voelde om één van hun zeven ‘Stormriders’ te worden.

De minimumvoorwaarden om deel te nemen hielden niet echt veel in:

• je moest gepassioneerd zijn door motorrijden
• én een ervaren soloreiziger zijn

Samen met meer dan drieduizend anderen gooide ik mijn naam in de digitale urne, vergezeld van enkele foto’s en een motivatietekst.

Ik vergat mijn deelname trouwens nogal snel.
Want laat ons eerlijk zijn: ik ben eigenlijk helemaal géén ervaren soloreiziger, ik heb altijd samen met Bart gereisd.

En toch… één week voor het aangekondigde bootcamp in Italië ontving ik een ‘out of the blue’-uitnodiging op mijn naam.

“Gefeliciteerd Jessica, samen met 13 andere kandidaten mag je komen bewijzen of je de naam ‘Stormrider’ waardig bent.”

Stress alom.
Vliegtuigtickets regelen, verlof aanvragen…

Veel tijd om me voor te bereiden was er niet, want ik had zo’n Multistrada Enduro zelfs nog niet eens van dichtbij gezien. Een bezoekje aan de dichtstbijzijnde dealer was dus meer dan aangewezen.

Bij Moto’s Hautekiet kon ik even het testmodel aan de tand voelen, en dat was echt wel een goede zaak.

We werden immers grondig gewaarschuwd:
niet alleen onze rijvaardigheden zouden getest worden, maar ook onze navigatie-, fotografische en mechanische skills.

---

Girl power

Het bootcamp vindt plaats in Firenze Italië, en de groep die ik er ontmoet is ongelooflijk divers.

Het klikt onmiddellijk tussen alle potentiële globetrotters, terwijl ik eerder een sfeer van concurrentie verwachtte.

In plaats daarvan hoor je vooral:

• gelach
• aanmoedigingen
• en verrassend veel “komaan, je kan dat!”

Het bootcamp op zich is zwaar.
Enerzijds door het drukke programma, anderzijds door de mentale druk.

De eerste navigatietest verloopt voor mij niet geweldig, want ik heb géén idee hoe je topografische kaarten moet lezen. Behalve enkele leuke streepjes en een X met de locatie waar ik naartoe moet, kan ik daar niet veel uit afleiden.

En ik merk al snel: iedereen kijkt naar mij.

Ik lees de twijfel in veel ogen.

“Dat kleine dametje gaat het hier toch nooit redden… of wél misschien?”

Maar dan kwamen de rij-proeven. De eerste manoeuvres zijn kinderspel:
kegeltjes rijden en een noodstop uitvoeren op losse kiezels.

Het tweede deel is leuker: we worden getrakteerd op een fikse regenbui en een offroadrit in de bergen.

De elektronica maakt het voor mij wel erg makkelijk in de modder, zeker in vergelijking met mijn oude GS.

De instructeurs zien duidelijk dat ik er veel plezier in heb.
En de fotograaf legt mijn beste helmglimlach vast.

Daarna volgt de mechanische proef.
Enkele werkstations, telkens één opdracht:

• remblokken vervangen
• een punctuur in een band herstellen
• stuur monteren en demonteren (inclusief bediening)
• en als laatste: een band van de velg af krijgen

Bijna niemand slaagt erin om die laatste klus te klaren.
Maar ik had die opdracht al lang geleden gezien op een adventure rally.

De velg ligt op een houten pallet. En bijna niemand denkt eraan om die pallet als hefboom te gebruiken om de band van de velgrand te krijgen.

Ik begin dus te sleuren met die pallet en die velg, en krijg plots een duim omhoog van één van de instructeurs.

Ik vraag Hugo, een medekandidaat, om me te helpen springen om de band eraf te krijgen…
en enkele minuten later ben ik de trotse winnaar van de laatste opdracht.

Daarna krijgen we nog één laatste onderdeel voorgeschoteld:
een verslag schrijven over het bootcamp en een kort interview.

En dan volgt een haastige afscheidsscène waarbij iedereen halsoverkop weer naar huis vertrekt.

---

Enkele dagen (en slapeloze nachten) later krijg ik een e-mail.

Onderaan staat een tabel.
En in die tabel staat mijn naam.

Bij de etappe:

“Japan – San Francisco”

Japan?! Ik had gevraagd om de eerste -veilige- etappe van Italië naar Moskou!

Ik weet helemaal niets over Japan!

Ze sturen de enige globetrotter die faalde in de navigatietest… naar Japan.

Maar ik voel me vereerd dat ze me de kans geven, en besluit Ducati waar voor hun vertrouwen te geven.

---

Japan, hier ben ik dan!

Aangekomen op Haneda Airport in Tokyo wordt niet alleen duidelijk dat mijn bagage in China is achtergebleven…maar ook dat het contact met de lokale bevolking niet vanzelf zal gaan.

Het duurt bijna een uur om de vorm, kleur en inhoud van mijn rode reistas duidelijk te maken aan de baliemedewerker.

Uiteindelijk zit er niets anders op dan het hoofdkantoor van Ducati in Tokyo te bellen om te vertalen.

Miyo, de verantwoordelijke, gaat na het tolken onmiddellijk op zoek naar een oplossing:
als mijn bagage zaterdagavond niet terug is, moet mijn kampeergerief vervangen worden.

En dus vertrek ik richting hostel… met enkel mijn rugzak.

Mijn eerste kennismaking met het openbaar vervoer verloopt via metro’s en bussen. Gelukkig hoef ik geen zware bagage mee te sleuren tussen al dat volk.

Op Google Maps lijkt de afstand tussen Haneda en het hostel echt niet zo ver.

Maar schijn bedriegt.

Pas twee uur later arriveer ik in de straat waar ik moet zijn.

Ik vind het hostel met veel moeite, in een godverlaten zijstraatje zonder naambord.
Aarzelend schuif ik het raam open, stap binnen, doe netjes mijn schoenen uit en neem plaats aan de receptietafel.

Gelukkig ligt de wifi-code klaar en kan ik het thuisfront laten weten dat ik op zijn minst al een bed gevonden heb voor de komende nachten.

Na enkele uren krijg ik bezoek van de eigenaars, die verbaasd zijn om mij enkel met een rugzak te zien.

Ik ging toch enkele weken op reis?

Met wat gebarentaal maak ik duidelijk dat mijn bagage nog even wegblijft.

De eigenares van het hostel vindt dat absoluut niet kunnen.
Ze begint prompt in haar kledingkast te rommelen om mij van schone kleren te voorzien.

Ik weiger eerst…

Maar ik heb nú al geleerd: in Japan helpt weigeren niet. 😄

---

Tot volgende woensdag 👀

Volgende week vertel ik je hoe de motorreis écht begint — mèt of zonder bagage, een hoop cultuurshock, en met dat gevoel van:
“Oké Jess… je hebt een mega drukke planning, we gaan hier knallen!”

➡️ Wordt vervolgd.